ನದಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿತೇ????????

 

ಲೇಖಕಿ: ನಾಗಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕೆ. ಎನ್.‌ ದಿನಾಂಕ: ೦೫.೧೦.೨೦೨೫.

🌊✨ ನದಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿತೇ? ✨🌊

ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗದ್ದಲದಿಂದ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೌನದಿಂದ. ಆದರೆ, ಮೌನದಲ್ಲಿಯೇ ಅದು ನಮಗೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಆ ಮೌನವನ್ನು ಆಲಿಸಬೇಕಷ್ಟೇ.

ನದಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದರೆ ಅದು ಏನು ಹೇಳಬಹುದು?

 

🌱 ನದಿಯು ಜೀವನದ ಪಾಠ  ಹೇಳುತ್ತದೆ – “ಎಲ್ಲ ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗು. ಬಂಡೆ ಬಂದ್ರೆ ಅದನ್ನು  ಸುತ್ತಿ ಮುನ್ನಡೆ.  ಗುಂಡಿ ಬಂದ್ರೆ ತುಂಬಿಸು, ಆದರೆ ನಿಲ್ಲಬೇಡ.” ನಮ್ಮ ಜೀವನವೂ ಹಾಗೇ. ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬಂದರೂ ಸಾಗುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ.

 

🌍 ನದಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ  ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡೇ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಹಳ್ಳಿಯಿಂದಲೂ, ಕಾಡಿನಿಂದಲೂ, ನಗರದಿಂದಲೂ ಹರಿದು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ನೀರನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತದೆ –
“ನೀನು ನಿನಗಾಗಿ  ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇತರರಿಗೂ ಬದುಕನ್ನು ನೀಡು.” ಎಂದು.

 

🕊️  ನದಿ ತನ್ನ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಹೇಳುವಂತೆ –
“ಮೌನದಲ್ಲೇ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ. ಏನು  ಹೇಳದೆಯೇ  ಹೆಚ್ಚು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ.”

 

⏳ ನದಿ ಎಷ್ಟೇ  ದೂರ ಬಂದರೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ,
“ಕಾಲವನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ  ಮರಳಿ ತರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದಿನ ಕ್ಷಣವನ್ನು  ಬೆಲೆಕೊಟ್ಟು ಬಳಸಿಕೋ.” ಎಂದು.

 

🌸 ನದಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರವಾಹವಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು “ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡು, ನಾನೇ ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನ ಜೀವನಾಡಿ” ಎಂದು ಬೋರ್ಗರೆಯುತ್ತದೆ.

 

 ನದಿಗೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವ ಗುಣ ಕೊಡುವುದು ಕಾವ್ಯದ ಶೈಲಿ. ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬುವ ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿದೆ.

ನದಿಯ ಹರಿವು = ಜೀವನದ ಹರಿವು. ನದಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವುದು = ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮೌನ ಸಂದೇಶಗಳು, ಮನದಾಳದ ಆವಾಜು.  ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗಿನ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವುದರಿಂದ ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

 ನದಿ ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದರ ಹರಿವು ಒಂದು ಸಂದೇಶದಂತೆ. ಇದನ್ನು ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು.

ನದಿ ಎಂದರೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾಗುವ ಕಾಲ. ಕಾಲ ಯಾವಾಗಲೂ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಕೇಳುವ ಕಿವಿ ಬೇಕು.  ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಾದವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯು ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

ನದಿ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕತೆಯು ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಪೂರಕ ಅಂಶಗಳು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನದಿಯು  ಮಾನವ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ, ಅದರ ತಟದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ  ನಾಗರಿಕತೆಗಳು ಬೆಳೆದಿವೆ ಎಂದು.

ನದಿಗಳು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸಂದೇಶ ನೀಡುವಂತೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತವೆ. “ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ, ನನ್ನನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ.” ಎಂದು.

 ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನದಿಗೆ ತಾಯಿ ಎಂಬ ಸ್ಥಾನ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ತಾಯಿಯ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ, ಎಚ್ಚರಿಕೆ, ದಾರಿ ತೋರಿಕೆ.

 ನದಿಯು  ತನ್ನ ಹರಿವಿನಿಂದಲೇ ನಮಗೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತದೆ – “ನನ್ನ ಹರಿವನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಬೇಡಿ, ನನ್ನ ನೀರನ್ನು ಮಾಲಿನ್ಯಗೊಳಿಸಬೇಡಿ.” ಎನ್ನುತ್ತದೆ

ನದಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯು  ಮಾನವನಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಕುರಿತ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಘಂಟೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ನದಿಯನ್ನು  ಹಲವಾರು ಕಾದಂಬರಿಗಳು, ಕವನಗಳು, ಗೀತೆಗಳು ನದಿಯ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯ  ಮಾತಿನ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಬಳಸಿವೆ.Top of Form

 

Bottom of Form

ನಾವು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಆ ನಾದ ನಮ್ಮ ಮನದಾಳದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ.  ವಿಜ್ಞಾನವು ಹೇಳುವುದು – ನದಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಜಲಧ್ವನಿ. ಆದರೆ ಕಾವ್ಯವು ಅದನ್ನು ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತದೆ. ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.

“ನದಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿತೇ?” ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಾವ್ಯಮಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರಕೃತಿ, ಸಮಾಜ, ತತ್ತ್ವ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ನಡುವಿನ ಆಳವಾದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವ ಕಲ್ಪನೆ. ನದಿ ನಿಜವಾಗಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತದೆಯೇ? ವಿಜ್ಞಾನ ಹೇಳುತ್ತದೆ “ಇಲ್ಲ”, ಆದರೆ ಹೃದಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ “ಹೌದು” – ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ.

ನದಿ = ದೈವದ ಸಂಕೇತ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಗೆ, ಸರಸ್ವತಿ, ಯಮುನಾ, ಕಾವೇರಿ, ಗೋದಾವರಿಯಂತಹ ನದಿಗಳನ್ನು ದೇವಿಯಾಗಿ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆ = ದೇವರ ಸಂದೇಶ.

ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ  ನದಿ ತಟದಲ್ಲಿ ಮೌನದಿಂದ ಕುಳಿತಾಗ ಒಂದು ದೈವೀ ಶಾಂತಿ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ ಅನುಭವದಂತೆಯೇ.

 ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವಾಗ ನದಿಯ ಹರಿವಿನ ಶಬ್ದ ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ.

ನದಿಯ ಜಲವು ನಮ್ಮ ಮನದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಶಾಂತವಾದ ಹರಿವು = ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸು. ಪ್ರಚಂಡ ಪ್ರವಾಹ = ಅಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸು.

 ನದಿಯ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವ ಶಬ್ದವನ್ನು ನಾವು ಕೇಳುವುದೇ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳ ಪ್ರತಿಫಲನ.  ಕೆಲವರು ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತರೆ ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಗಾಢ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ.

 

 ಸಿಂಧೂ, ಗಂಗಾ, ನೈಲ್, ಟೈಗ್ರಿಸ್-ಯೂಫ್ರೇಟಿಸ್ ನದಿಗಳ ತಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚೀನ ನಾಗರಿಕತೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿವೆ. ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತಾ  ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಾ ಸಮಾಜದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿತು.

ನದಿಗಳ  ಹರಿವಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಜನಾಂಗಗಳ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಕಲೆ, ಜೀವನಶೈಲಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ.

 ಅನೇಕ ಯುದ್ಧಗಳು,ಶಾಂತಿ  ಒಪ್ಪಂದಗಳು ನದಿಯ ತಟದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನದಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ ಅರ್ಥ ರಾಜಕೀಯ-ಸಾಮಾಜಿಕ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೂ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

 ನದಿಯ ಹರಿವಿನ ಧ್ವನಿಯೇ ಒಂದು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಗೀತ. ಅನೇಕ ವಾದ್ಯಗಾರರು ಅದರ ನಾದವನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಚಿತ್ರಕಾರರು ನದಿಯ ಶಾಂತ ಹರಿವನ್ನು ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ನದಿಯ ಚಲನೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಅನೇಕ  ನೃತ್ಯ ರೂಪಕಗಳು ಮೂಡಿವೆ. ಹರಿವು, ಅಲೆ, ಮೃದುವಾದ ಚಲನೆ ಇನ್ನೂ ಮುಂತಾದವು.

ನದಿಯ ಹರಿವು ಭೂಮಿಯ ಆಕಾರವನ್ನು ಬದಲಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಯ “ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯ” ರೂಪ.

 ನದಿಯ ಅಲೆಗಳು, ಕಲ್ಲುಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವ ನೀರು – ಈ ಎಲ್ಲಾ ಶಬ್ದಗಳು ಮಾನವ ಕಿವಿಗೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯಂತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತವೆ.

 ನದಿ = ರಕ್ತನಾಳ. ಹೇಗೆ ರಕ್ತ ಹರಿಯುತ್ತದೋ ಹಾಗೆಯೇ ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅದು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಂತೆ ನಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೂ ಸಂದೇಶ ನೀಡುತ್ತದೆ.

 ನದಿಯ ಹರಿವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಧುರ ಪಿಸುಗುಟ್ಟು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೇಸರದ ಅಳಲು.

 ನದಿಯು ಅಂತರಂಗದ  ಮೌನದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದೇ ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಸಾಂತ್ವನ.

ನದಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದರೆ ಅದು ಮರಗಳಿಗೆ, ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ, ಗಾಳಿಗೆ  ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಸ್ನೇಹದ ಸಂದೇಶ.

 

✨ “ನದಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿತೇ?” ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ನಾವು ಕೇವಲ ಕಾವ್ಯಮಯ ಶೈಲಿಯಲ್ಲೇ ನೋಡದೆ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ, ಮಾನಸಿಕ, ಇತಿಹಾಸ, ಕಲೆ, ವಿಜ್ಞಾನ, ಪರಿಸರ – ಎಲ್ಲ ಆಯಾಮಗಳಿಂದಲೂ ಅರ್ಥೈಸಬಹುದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಷ್ಟಿಕೋನವು ನದಿಗೆ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ತುಂಬುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿ ಶಿಲಾದ ಎಂಬ ತಪಸ್ವಿ ಗಂಗೆಯ ತಟದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನದಿಗೆ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ನದಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಅಸಾಧಾರಣ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು.

ಆ ದಿನ ಗಂಗೆಯ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಬಂದಿತು. ಅದು ನೀರಿನ ಅಲೆಗಳು ಅಲ್ಲ, ಗಾಳಿಯ ಗದ್ದಲವೂ ಅಲ್ಲ,  ಅದು ಮೃದುವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಕಿವಿಗೆ ಬರುವ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆ. ಮಹರ್ಷಿ ಶಿಲಾದ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಆ ಶಬ್ದವನ್ನು ಆಲಿಸಿದರು.

“ಮನುಜರೆ… ನನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ… ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನಾಡಿ… ನನ್ನೊಳಗೆ ದೇವರ ಪ್ರಾಣವಿದೆ… ಆದರೆ ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ…”

ಮಹರ್ಷಿ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದರು. ಅವರು ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯುತ್ತಲೇ ನದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಗಂಧರ್ವ ಕನ್ಯೆಯ  ಹೊಳೆಯುವ ರೂಪ ಮೂಡಿತು. ಅದು ಗಂಗಾದೇವಿಯೇ ಆಗಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ತಪಸ್ವಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಮಾತನಾಡಿದಳು:

“ಮಹರ್ಷಿ! ಭೂಮಿಯ ಮಾನವರು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದೇವರುಗಳ ಶಾಪದಂತೆ, ನಾನು ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಹರಿವು ನಿಲ್ಲಬಹುದು. ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಿದೆ. ನನ್ನ ಈ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವ ನಾದವನ್ನು ನೀನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಬೇಕು. ಜನರು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ನನ್ನ ಅಗತ್ಯತೆಯನ್ನು ಅರಿತರೆ ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.”

ಮಹರ್ಷಿ ಶಿಲಾದ ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಸಂಕಟಗೊಂಡರು. ಆದರೆ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದರು:
“ದೇವಿ! ನಿನ್ನ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವ ನಾದವನ್ನು ನಾನು ಮನುಷ್ಯರ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಎಂದು……

 

⚔️ ಆ ದಿನದ ರಾತ್ರಿ ಅರಣ್ಯದ  ನದಿ ತಟದಲ್ಲಿ  ಅಸುರ ವರುಣಾಸುರ ಇದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ನದಿಯ ಮೇಲೆ ಹಲವು  ಕಾಲದಿಂದ ಕ್ರೋಧಉಂಟಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ನದಿಯ ರಭಸವಾದ ಹರಿವಿನಿಂದ ಅವನ ರಾಜ್ಯ ಹಲವು ಬಾರಿ ಮುಳುಗಿತ್ತು. ಅವನು ನದಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಒಣಗಿಸುವುದಾಗಿ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ.

ಅವನು ತಾನು ಕಲಿತ  ಕಪ್ಪು ಮಾಯೆಯ ಶಕ್ತಯಿಂದ  ನದಿಯ ಹರಿವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನದಿಯ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆ ಕೇಳಿಬಂದಿತು:
“ಮಹರ್ಷಿ! ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬಾ… ನನ್ನ ಜೀವ ನಿಂತುಹೋಗುತ್ತಿದೆ…”

ಮಹರ್ಷಿ ತಮ್ಮ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನದಿಯ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ವರುಣಾಸುರನು ಕಪ್ಪು ಹೊಗೆಗಳಿಂದ ನದಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದ. ಗಂಗಾದೇವಿಯ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಉಸಿರು ನಿಂತಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಮಹರ್ಷಿ ಶಿಲಾದ ತಮ್ಮ ಕಮಂಡಲವನ್ನು ಗಗನಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ, ನದಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು:
“ಗಂಗೆಯ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯೇ ಸತ್ಯ! ಅದನ್ನು ಕೇಳುವ ಕಿವಿಗಳು ಶುದ್ಧವಾಗಿರಲಿ. ನದಿಯ ಹರಿವನ್ನು ಯಾರೂ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾರರು!”

ಆ ಮಾತಿನ ಜತೆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರಾಯುಧ ಹೊಳೆಯಿತು. ಅದು ನೇರವಾಗಿ ವರುಣಾಸುರನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಚೂರುಮಾಡಿತು. ನದಿ ಮತ್ತೆ ಜೋರಾಗಿ ಹರಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.

 

🌟 ಗಂಗಾದೇವಿಯ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನದಿಯ ಹರಿವು ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತವಾಯಿತು. ದೇವಿ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿದಳು:
“ಮಹಾಋಷಿಗಳೇ ! ನೀವು ನನ್ನ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯನ್ನೇ ಜೀವಗೀತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿರಿ. ಇಂದಿನಿಂದ ನದಿಯ ಹರಿವು ಕೇಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ — ಮನುಷ್ಯ, ಹಕ್ಕಿ, ಮರ — ಆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವರು.”

ಅದರ ನಂತರದಿಂದ, ಜನರು ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹರಿವಿನ ನಾದವನ್ನು ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯಂತೆ ಕೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅದೇ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಾತು, ದೇವಿಯ ಸಂದೇಶ ಎಂದು ನಂಬಿದರು.

 

ನದಿಯು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿತೇ? — ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೇಳುವವರು ಹೃದಯದಿಂದಲೇ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ. ನದಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ, ಆಕೆಯು ಹಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ, ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಅಲೆಗಳಲಿ, ಬಂಡೆಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ಆಟದಲ್ಲಿ, ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವ ಮಾತುಗಳಿವೆ. ಆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಧ್ವನಿ — ಬದುಕಿನ ಸಹನೆ, ನಿರಂತರ ಚಲನೆ, ಮತ್ತು ಶುದ್ಧತೆಗೆ ಸಂಕೇತ.

ನದಿಯು ನಮಗೆ ಹೇಳುವುದೇನಂದರೆ, ನಿಲ್ಲಬೇಡ, ಹರಿದುಹೋಗು; ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ತಡೆಗಳೆಡೆಗೆ ತೋಳೊಡ್ಡಿಕೊಂಡು, ನಿನ್ನ ದಾರಿಯನ್ನು ನೀನೇ ಕಂಡುಕೋ. ನದಿಯ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯೊಳಗೆ ತತ್ತ್ವವಿದೆ, ಕಾವ್ಯವಿದೆ, ಆತ್ಮದ ಶಾಂತ ಧ್ವನಿಯಿದೆ. ಅದು ಕೇವಲ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಂಗೀತವಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಪಾಠವೂ ಹೌದು — “ಹರಿದು ಬದುಕು, ಬೆಳೆ, ಮತ್ತು ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ನದಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಒಣಗಿಸಬೇಡ.” 🌊✨

 

 “ನದಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತದೆ… ಕೇಳುವ ಮನಸ್ಸು ಬೇಕು.” 🌊✨

ಧನ್ಯವಾದಗಳು……….🌷🌷🌷

Top of Form

 

Bottom of Form