ಲೇಖಕಿ:ನಾಗಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕೆ. ಎನ್ . ದಿನಾಂಕ:೧೦.೧೦.೨೦೨೫
✨ “ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕಥೆ”
“ಎಲ್ಲಾರು
ಮಾಡುವುದು ಹೊಟ್ಟೆಗಾಗಿ ಗೇಣು ಬಟ್ಟೆಗಾಗಿ” ಎಂದು ಹಿರಿಯರು ಹೇಲಿದ್ದಾರೆ. ಅಂತೆಯೇ ಮನುಷ್ಯನು
ಹೊಟ್ಟೆಯ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸಲೇ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ
ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ
ಹೊಟ್ಟೆಯ
ಹಸಿವಿನ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟವೇ ಕೆಲವರ ಬದುಕಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೊಟ್ಟೆ
ಎಂಬುದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು, ಹೊನ್ನು ತುಂಬಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಹೋದವನು ಬಂದಾನು, ಆದರೆ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಲು ಹೋದವ ಬಂದಾನೆಯೇ
??????
ಇದೇ ರೀತಿ “ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ ಹೊಟ್ಟೆ” ಯು ಇದು
ಕೇವಲ ದೇಹದ ಹಸಿವಿನ ಸಂಕೇತವಲ್ಲ,
ಅದು ಮಾನವ ಜೀವನದ ಅಸಮಾನತೆಯ,
ಅನಿವಾರ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ರೂಪಕವಾಗಿದೆ.
🔸 ಮನುಷ್ಯನ ಹಸಿವಿಗೆ
ಎರಡು ಮುಖಗಳು
ಒಂದು
ಹಸಿವು — ತುತ್ತಿನ ಚೀಲದ ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ. ಮತ್ತೊಂದು
ಹಸಿವು — ಮಾನವೀಯತೆಗೆ.
ಮೊದಲನೆಯದು ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉರಿಯುತ್ತದೆ,
ಎರಡನೆಯದು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತದೆ.
ಇವೆರಡನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಗೊಳಿಸಲು ಮನುಷ್ಯ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಪೂರಕವಾದ
ಉತ್ತರ ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ.
ಅನ್ನದ ಕೊರತೆಯು ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಪ್ರೀತಿಯ ಕೊರತೆಯು ಆತ್ಮವನ್ನು ಬತ್ತಿಸುತ್ತದೆ.
🔸 ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ
ಹೊಟ್ಟೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಬಡತನವಲ್ಲ , ಅದು
ಗೌರವದ ಹೋರಾಟವೂ ಹೌದು.
ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸದ ಹಸಿವನ್ನು
ತಾನು ಉಣ್ಣುತ್ತಾ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ
ಶಕ್ತಿಯುತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಆ ಮೌನದಲ್ಲಿ
ಒಂದು ಜಾಗೃತಿಯ ಬೆಳಕು ಉರಿಯುತ್ತದೆ.
ಹಸಿವು ಅವನಿಗೆ ಕೋಪವನ್ನೂ ಕೊಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದೇ ಹಸಿವು
ಅವನೊಳಗಿನ ಹೊಸ
ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಚಿಗುರುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
🔸 ಮಹಾನ್ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು, ಬೆಲೆಬಾಳುವ
ಕಲೆ, ಕ್ರಾಂತಿಗಳು
ಎಲ್ಲವೂ
ಒಂದಲ್ಲೊಂದು ರೀತಿಯ ಹಸಿವಿನಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿವೆ. ಹಸಿವು ಕಷ್ಟ ಕೊಡುವುದು ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರೇರಣೆಯ ಪ್ರಭಾವಿಯೂ
ಹೌದು. ಹಸಿವು ನಮ್ಮ ಒಳಗೆ "ನಾನು
ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ" ಎಂಬ ಅರಿವನ್ನು ಕಾಪಿಡುತ್ತದೆ.
“ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ
ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕಥೆ” ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದಯೆ,
ಸಹಾನುಭೂತಿ ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಹಸಿವನ್ನು ಅಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅಕ್ಕಿ ಸಾಕಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನು ಪೋಷಿಸಲು
ಪ್ರೀತಿ ಬೇಕು. ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಥೆಯ ಬೇರು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹಸಿವಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ,
ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ನಾವು ಕರುಣೆಯಿಂದ ನೋಡಬಾರದು,
ಅದರೊಳಗಿನ ಧೈರ್ಯವನ್ನು, ಅದರೊಳಗಿನ ಕಥೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು. 🌾
🌅“ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ ಹೊಟ್ಟೆ” ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಹಸಿವಿನ ರೂಪಕವಲ್ಲ.
ಇದು ಮಾನವಜೀವನದ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಹೋರಾಟದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ. ಇದು ಸಮಾಜದ ಅಸಮಾನತೆಯ
ಕನ್ನಡಿಯೂ ಹೌದು.
ಭಾರತದಲ್ಲಿ,
ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದರಲ್ಲಿಯೇ, ಪ್ರತಿ ಸುಮಾರು 190 ಮಿಲಿಯನ್ ಜನರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
FAO (Food and Agriculture Organization) ವರದಿ
ಪ್ರಕಾರ, ಸುಮಾರು 14% ಭಾರತೀಯರು ಪೌಷ್ಠಿಕ ಆಹಾರದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಪೌಷ್ಠಿಕಾಂಶದ ಕೊರತೆ (malnutrition) ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ.
ಈ
ಅಂಕಿಗಳು "ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ ಹೊಟ್ಟೆ" ಎಂಬ ಶಬ್ದವನ್ನು ನೈಜ
ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.
ಹಸಿವು
ಒಂದು ವೈಯಕ್ತಿಕ ದುರಂತವಲ್ಲ,, ಅದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವೈಫಲ್ಯ. ಅನ್ನದಾನ
ಮಾಡುವ ಜನರು ಸಾವಿರಾರು ಇದ್ದರೂ,
ಅನ್ನದ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಹಂಚಿಕೆ, ಸಮರ್ಪಕ ಸಂಗ್ರಹಣೆ, ಮತ್ತು ವಿತರಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ದೋಷಗಳು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ
ಕಂಗೆಡಲು ಕಾರಣ.
ಕೃಷಿಕರು
ಆಹಾರ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಾರೆ,
ಆದರೆ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಹಸಿವು
ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತದೆ. ನಗರಗಳಲ್ಲಿ
ಆಹಾರವು ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತಿದೆ,
ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕಾಗಿ
ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ನೈಜವಾಗಿಯೂ “ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ
ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕಥೆ” ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ
ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ನೆನಪಿಸುವ ಕಥೆ.
ಹಸಿವು
ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ಆಹಾರವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ
ಅಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಅದು ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದ ಜೀವನ,
ಶಿಕ್ಷಣವಿಲ್ಲದ ಹಾದಿ, ಆರೋಗ್ಯವಿಲ್ಲದ ಸಮಾಜ, ಮತ್ತು ಸ್ವಪ್ನವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸು.
ಒಬ್ಬ
ಬಾಲಕನ ಕಥೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಶಾಲೆಗೆ
ಅವನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕಾಗಿ
ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಉದ್ದೇಶ ಕಲಿಯುವುದು
ಅಲ್ಲ, ಮೊದಲಿಗೆ ತಿನ್ನುವುದು. ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಹಸಿವು,
ನಂತರದ ಅವನ
ಮನಸ್ಸಿನ ಹಸಿವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ದೃಶ್ಯವು ಸಾವಿರಾರು
ಗ್ರಾಮಗಳ ನೈಜತೆಯಾಗಿದೆ.
ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ
ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕಥೆ ಕೇವಲ ಬಡವರ
ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಸಂಪನ್ನರ ಅಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆಯ
ಕಥೆಯೂ ಆಗಿದೆ. ಭೋಜನಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವ ಆಹಾರದ ಅಂದಾಜು ಪ್ರತಿ
ವರ್ಷ ₹90,000 ಕೋಟಿ ಮೌಲ್ಯದಷ್ಟು.
ಈ ಅಂಕಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ನರಳುವ
ಮಕ್ಕಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಊಟದ ಕಣ
ಆಗಿ ಕಾಣಿಸಿದ್ದರೆ, ಎಷ್ಟು ಜೀವಗಳು ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು!
“ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ
ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕಥೆ” ನಮ್ಮ ಸಮಯದ
ಅತ್ಯಂತ ಮೌನ ಕೂಗು. ಇದು
ನೀತಿಗಳ ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತದೆ; ಇದು ಮಾನವೀಯತೆಯು ಮತ್ತೆ ಮರಳುವ
ಅಪೇಕ್ಷೆ.
ಹಸಿವನ್ನು
ತಣಿಸುವುದು ದಾನವಲ್ಲ ಅದು ಸಾಮೂಹಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ.
ಹಂಚಿದ ಅನ್ನ, ಹಂಚಿದ ಪ್ರೀತಿ, ಹಂಚಿದ ಕಾಳಜಿ ಇವು
ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಸಿಗುವ
ನಿಜವಾದ ಪರಿಹಾರಗಳು.
ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ
ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕಥೆಯು ಕೇವಲ
ಒಂದು ಬಡತನದ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಮಾನವ ಹೃದಯದ
ಸ್ಥೈರ್ಯದ ಗೀತೆ.
ಹಸಿವಿನ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕನಸು ಅಡಗಿದೆ,
ನೋವಿನ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಬೆಳಕು ಇದೆ.
ಆ ಬೆಳಕೇ — ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಆಹಾರ. 🌻
💡 “ಹೊಟ್ಟೆಯ ಹಸಿವು ತಣಿಸಿದರೆ ಜೀವ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ,
ಹೃದಯದ ಹಸಿವು ತಣಿಸಿದರೆ ಮಾನವ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
ಬೆಳಗಿನ
ಸೂರ್ಯ ಭತ್ತದ ತೆನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಚಿನ್ನದ ಹನಿಗಳನ್ನು
ಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹಳ್ಳಿಯ ಕೊನೆಯಲಿರುವ ಗುಡಿಸಲಿನ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮು
ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಒಣಗಿದ ಕಮಲದಂತಾಗಿದ್ದವು. ಮೂರು ದಿನಗಳಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆಗಿಳಿಯದ
ಕಿಡಿ ಈಗ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
“ಇನ್ನೂ
ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳು,” ಎಂದು ತಾಯಿಯು ಹೇಳಿದಳು,
ಬಾಯಿಗೆ ನೀರು ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ನಗುವಿನ
ಹಾಸ್ಯವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದಳು.
ಅವಳ ಈ ನಗು
ಹಸಿವಿನಲ್ಲೂ
ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ಬೆಳಕು.
ಆ
ದಿನ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳು ತಮಗೆ ತಂದಿರುವ ಊಟವನ್ನು
ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಮು ಕೊನೆಯ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಪುಸ್ತಕದೊಳಗೆ ಮುಖ ಹುದುಗಿಸಿದ್ದ.
ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೇಳಿದರು: “ ರಾಮು, ಯಾಕೆ
ಊಟ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲವೇ?”
ಅವನು ಸಣ್ಣ ನಗೆಯೊಂದನ್ನು ತೋರಿಸಿದ
“ನನ್ನ
ಹೊಟ್ಟೆ ಈಗ ಕಥೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದೆ
ಗುರುಗಳೇ,” ಎಂದನು. ಗುರುಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು.
ಸಂಜೆ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು.
ಅಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಗೌರವ, ಬಡತನಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಮಮತೆ ಕಂಡರು. ಅವಳ
ತಾಯಿ ಹೇಳಿದಳು, “ಹಸಿವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕೆಡಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಆತ್ಮದ ಹಸಿವು
ಅವನನ್ನು ದೇವರತ್ತ ಎಳೆಯುತ್ತದೆ.”
ಕಾಲ
ಕಳೆಯಿತು. ಆ ರಾಮು ಮುಂದೆ
ಹೆಸರಾಂತ
ಕವಿಯಾದನು ಅವನ ಕವನಗಳು
ಹಸಿವಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವು, ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿಯ ಹೃದಯದಿಂದ ಅರಳಿದವು.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
ಒಂದಾನೊಂದು
ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ
ಗೋಪಾಲ ಎಂಬ ರೈತನಿದ್ದ. ಅವನು
ದಿನವೂ ಹೊತ್ತಿನೆ ಮುಂಜಾನೆ ಎದ್ದು ಬಿತ್ತನೆ,
ನೀರಾವರಿ, ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತುವ ಬಲ, ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ
ಮಣ್ಣಿನ ಗುರುತು, ಆದರೆ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನದ
ಕೊರತೆ.
ಒಮ್ಮೆ
ಗೋಪಾಲನ ಮಗ ಕೇಳಿದ, “ಅಪ್ಪಾ,
ನಾವೆಲ್ಲ ದಿನವೂ ಕಷ್ಟಪಡ್ತೀವಿ, ಬೆವರು ಸುರಿಸ್ತೀವಿ, ಆದ್ರೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಧಾನ್ಯ ಸಂಪತ್ತು ಬರೋದಿಲ್ಲ. ಬೇರೆಯವರು ಎಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ
ಬದುಕ್ತಾರೆ!”
ಗೋಪಾಲ
ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ “ಮಗಾ, ನಮ್ಮ ಬೆನ್ನು
ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಅಂಟಿದಂತಿದೆ ಅಂತ ಜನ ಹೇಳ್ತಾರೆ,
ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಾ?”ಮಗ
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ.
ಗೋಪಾಲ
ತಾತ್ಸಾರದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ
ಬೂದಿಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದ,
“ನೋಡು, ಈ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನಾವು
ಬೀಜ ಬಿತ್ತುತ್ತೇವೆ, ನಮ್ಮ ಬೆವರಿನ ಹನಿಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ನೀರು. ಅದು ಕಷ್ಟದ ಬೆನ್ನಬಲ.
ಆದರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಅದದರು
ಫಲ, ಅದು ನಾಳೆಯ ತೃಪ್ತಿ.
ಬೆನ್ನು ಶ್ರಮಿಸದಿದ್ದರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬೋದಿಲ್ಲ. ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ಎಂದರೆ ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ
ಫಲ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಸತ್ಯ.”
ಆ
ಮಾತು ಮಗನ ಮನದಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ
ಬೇರೂರಿತು. ಅವನು
ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ತನ್ನ ತಂದೆಯಂತೆಯೇ ಶ್ರಮದ
ಮೌಲ್ಯ ಅರಿತುಕೊಂಡ.
ಒಮ್ಮೆ
ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾಗಿ ಬರ ಬಂತು. ಜನರು
ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಕುಳಿತರು. ಆದರೆ ಗೋಪಾಲ ಮತ್ತು
ಅವನ ಮಗ ಮಾತ್ರ ಬಾವಿಯ
ನೀರನ್ನು ಕೊಂಡು ಹೊಲಗಳಿಗೆ ಸುರಿದರು. ಇವರ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಜನ ನಕ್ಕರು. “ಎಷ್ಟೇ
ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಮಳೆ ಬರದೆ ಫಲವಿಲ್ಲ!”
ಎಂದರು.
ಆದರೆ
ದೇವರ ದಯೆಯಿಂದ ಕೆಲವು ವಾರಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಮಳೆಯು
ಬಂತು, ಗೋಪಾಲನ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಹಸಿರಿನ ತೇರು ಕಂಗೊಳಿಸಿತು. ಇತರರು ಖಾಲಿ ಕುಳಿತು ಸುಮ್ಮನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆಗ
ಗೋಪಾಲ ಹೇಳಿದ, “ಶ್ರಮ ಎಂದರೆ ತಕ್ಷಣದ
ಫಲವಲ್ಲ, ಅದು ನಂಬಿಕೆಯ ಬೀಜ.
ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ಎಂದರೆ , ಕಷ್ಟದಿಂದಲೇ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.”
🌱
👉
ಶ್ರಮವೇ ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಆಹಾರ.
👉
ಯಾರು ತಮ್ಮ ಬೆನ್ನನ್ನು ಶ್ರಮಕ್ಕೆ
ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆ ಎಂದೂ
ಖಾಲಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
👉
ಬಯಸುವವರಿಗಲ್ಲ, ಕೇವಲ
ಶ್ರಮಿಸುವವರಿಗೇ ಫಲ
ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.
“ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ ಹೊಟ್ಟೆ” ಅದು
ದುಃಖದ ಚಿತ್ರವಲ್ಲ; ಅದು ಶ್ರಮ, ಮಾನವತ್ವ ಮತ್ತು ಸ್ಥೈರ್ಯದ ಸಂಕೇತ.
Top of Form
ಧನ್ಯವಾದಗಳು…...🌷🌷🌷🌷
Bottom of Form
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು